B U L D U M!
Zamanı kovalamaya müptelayım.
Bu kesin.

Bir tarih verdim diyelim ve günler aylar geçti..
O tarih geldi; o iş yapıldı, sırasıyla şunları hissederim:
1-Şaşkınlık
2-Korku
3-Hayranlık

İlk ikisi açık ve net; gene de içini doldurayım mı?
Gerek yok sanırım.
Asıl ağır olan üçüncüsü, yani hayranlık.
Bu hayranlık "Şimdi"nin gücünden kaynaklanır.
Tarih verilmesi ve bir çırpıda o tarihe geliniyor olması, bu farkındalık,
Eckhart Tolle'nin kendini adadığı "Şimdi'nin Gücü" kadar çarpıcı bir etki yapıyor üzerimde.
Bu satırları yazarken çılgın bir piyano virtüözü gibi hissediyorum kendimi.

Çılgın bir piyano virtüözü gibi hissediyorum çünkü:
9 Mayıs'ta
"Salı günü geldiğinde görgü arttırma aktivitesini bu kadar
aceleye getirmek saçma görünüyor gözümüze.
Sergi ( Tasarım Kentleri ) 10 Ağustos'a kadar açık ve Nil ile gitmemek için bir neden yok ortada."
diye yazmıştım.
Bu yazının üzerinden kendi hayatıma dahi yabancılaşabileceğim hızda bir dört ay geçti.
Ne zaman geçti, nasıl geçti hiç sorma ve ne olduğunu dahi anlamadan kendimi
10 Ağustos'ta İstanbul Modern'in kapısında buldum.

Günlerden pazardı, İstanbul henüz uyanmamıştı;
ama ayakta olması gereken tüm sanat severler ve bizim gibi "tuz"lar ayaktaydı.
(Çorba filan işte)
Saat 10:30 civarındaydı, kapıya vardığımızda içeri girmek için oluşan kısa kuyruğun
sonuna ekledik kendimizi.
Bu kuyruk yoğun ilgiden değil de
sanat severlerin grup halinde dolaşmasından kaynaklandı.
Çünkü bana
"Üç kişilik bir grup mu yoksa birbiri ile alakasız üç kişi mi daha kalabalıktır?" diye sorarsan
cevabım "birbiri ile alakasız üç kişi" olur.
Çünkü bu durumda arkadaşa takılma söz konusu değildir
(ortak zevkler diye de bir şey vardır, kabul) rahatlıkla özgür iradeden söz edilebilir.
(Yazının kaydığı bu nokta beni hisssizleştirdi açıkcası,
şimdi az önceki çılgın virtüözden eser yok!)

İşte o üç kişiden biri Rıfat Özbek'ti.

Yazı fakat (evet, sırası bu) Rıfat Özbek üzerine kurulu değil tabii ki;
çünkü modayı takip etmem (ama Süper Alışveriş dergisine aboneyim, yanlış olmasın)
Bildiğim bir şey varsa kot, tişört ve spor ayakkabıdır o kadar.
Bu noktada en özel kıyafetlerini giymek için alışiveriş merkezine gidecekleri günü
seçen kadınları anlamamı beklemeyin benden.

Yazı şirazesinden çıktı ve bundan sonra bir soru cümlesi ile devam edecek olsam:
"Ay peynirden mi yapıldı?" favorim olurdu.
Şu anda her şey birbiri ile bu kadar alakalı.

Ne var ki Rıfat Özbek üzerinden devam etmek için karşı konulmaz
bir istek duyuyorum (Doğru, ne yazacağım şu an şekilleniyor ve evet, haklısın,
"Bu ne sorumsuzluk böyle")

Robert Mallet'in 1925 yılında tasarladığı koltuğun
ya da Josef Hoffmann'ın 1904 yılında Waerndorfer ailesi için
tasarladığı çatal bıçak takımının Özbek'in tasarımlarına bir etkisi olur mu dersiniz?
Neden olmasın?
Komşu modacıdan değil de bir koltuktan beslenmesi özgünlüğüne helal getirmez.
Ayrıca bu nasıl bir tasarımdır ki,
onu gördüğüm ilk an koltuktan bahsedeceğim yazının hayalini kurdum.
Belki de içimde tekrar uyanan bu coşkunun kaynağı turkuaz koltuktuktur;
hatlarının keskinliği ve belinizi rahata davet eden o açı.
Ah o açı...

Sanattan, tasarımdan anladığım söylenemez;
çünkü sanattan anlayan insanların sanat ile ilgili tüm teknik ve
kitabi bilgileri ezberlerinden anlatmaları gerektiği gibi şahsi bir tanım yaptım kafamdan.
O yüzden sanata, yabancı dil için kullanılan bir yöntem ile yaklaşıyorum:
Dilini bilmediğiniz bir ülkeye yerleştiğinizde eş-dostun
"Televizyon izle, dilini üç ayda öğreniverirsin" tavsiyesine benzer bir mantıkla sergi geziyorum ben.
Girişte 3 YTL ödeyerek kiraladığım telefon şeklindeki Elektronik Rehber ile
bilgimi arttırma çabalarım, Nil sayesinde peşpeşe sekteye uğradı, belki de bundandır.

Tasarım Kentleri sergisini gezdikten sonra
hemen yan tarafta yer alan "İğne Deliği Fotoğrafları” sergisini de gezdik.
Bir yanda hayallerimi süsleyen Canon G9, diğer tarafta çay kutusundan yapılmış fotoğraf makinesi.
"Evden biri"nin fotoğraf sanatına merakı malum..
Ben böyle hayran kalınca kutuya O, "Bunu ben de yaparım, ne var!" diye diklendi.
Sonra aile boyu paketti dev kibrinin sırtına binerek evin yolunu tuttuk.

Nil'in Dünyası'nda Son Günler:

Yolunuza Çorap Teki Çıktığında...

Kitap: Pisi Kedi - Yazan: Lara Jones

Ayak No:19

   
  
Yıl 2004'tü sanırım, aylardan ekim ya da kasım olabilir.
Çünkü üzerimde bir sweatshirt, onun üzerinde de kolsuz bir mont vardı.
Abdi İpekçi Caddesi'nden Teşvikiye Karakolu'na çıkan ara sokakta yürürken
içerisinde bir lokantanın da bulunduğu apartmandan küt diye Teoman indi,
tam önüme.
Ben dünyada görüp görebileceğiniz en snob kadın olduğum için yan gözle bile süzmeden
(SÜZEMEDEN) geçip gittim yanından.
Fakat sonuçta, aslında, ben de bildiğin sessiz ünsüz bir insanım;
e, Teoman'a da hayranım (bu nasıl hayranlıksa, bir hayran böyle mi zarar eder?)
dönüp arkasından bi'bakasım geldi.
Ani bir hareketle arkama döndüğümde Teomanla burun buruna geldim.
Aslında O adımlarını biraz daha sık atabilseydi
ve ben de daha sert ters ani dönüş yapabilseydim omuzlarımız tokuşabilirdi.
Gene ani bir ters U dönüş doğru hayvanat bahçesine:
"Biliyoruz ayıp oldu Hakim Bey ama zar zor girebildik içeriye".
-Çok acınası çoook-
Neyse tekrar döndüm ve hızlı hızlı yürümeye başladım.
Ben dönerken O gülüyordu.
Bu gurur ne saçma bi'şi böle...

İşte bu anımın rüyasını gördüm dün gece;
çünkü dün akşam Teoman'ın Paramparça Senfoni adını verdiği
konserini izledim.

"Evden Biri"nin bilet aldığı Masstival'de kulağına ilişip
"Alanis Morissette'nin nesi meşhur?" diye sorunca
O da ilk fırsatta beni memnun edeceğini umduğu Tarkan ve Teoman konserlerine bilet almış.
Eğer sormasaymışım bu iki şirin çocuk yerine
dilimin döndüğünce Metallica ve Björk'ten bahsediyor olurdum size.

Konserden kısa notlar; çünkü video da var:

1-Konser, İstanbul Senfoni Orkestrası ve Borusan Filarmoni Orkestrasından oluşan
50 kişilik topluluk eşliğinde gerçekleşti. Teoman, Şef İbrahim Yazıcı'ya 
konser boyunca değişik lakaplar taktı (Hoş geldin Sawyer),
en hoşa giden "Kondüktör"dü.

2-İbrahim Yazıcı gayet karizmatikti ki Teoman da konserin sonunda
"Tek sorunum bu adamın benden daha karizmatik olmasıydı" diyerek duygularımıza tercüman oldu.

3-Yerimiz bu sefer sahneye daha yakındı: D sırası.
Teoman'ın konser biletleri Tarkan'ınkine nazaran biraz daha uygundu.

4-Konserde genç ve şişman nesil ağırlıktaydı, ya da bizim çevremize böyle denk düştü,
bilemiyorum.

5-Konserin ismi Paramparça Senfoni değil Darmadağınık Serfoni olsa daha uygun olurdu;
çünkü Teoman şarkı sözlerini şaşırdı, sesi kısıldı, orkestra ile uyum sağlayamadı,
iddia ettiğine göre orkestra da zaman zaman yanlış çaldı
(Durumu, "Bu akşam orkestradan birkaç kişi intihar edecek" sözleri ile özetledi).
-Bu gece birazcıcık daha özeni hak ediyordu-

6-Ceketinin düğmesini kopardı, bardakları kırdı, bir el spotunu yere attı,
nota sehpasını devirdi, Avea balonuna şut çekti.. Gayet içten ve doğaldı anlayacağınız.

7-Yanımda oturan ve konseri telefondaki arkadaşı ile birlikte dinleyen kız geceMin nazar boncuğuydu.

8-Oturduğu tabure rahatsızdı, ayaklarını ne yapacağını bilemedi.
Ayaklar için bir kademeye daha ihtiyacı vardı.

9-Heyecanlıydı

10-Sucuk ekmek beni çok susattı.

11-Videoda sadece müzik yok, seyirci ile atışmaları da var.

11-Ben, 1 saati 100 Reşat Altını değerinde bir kadınım, bu videoyu hazırlamak 1,5 saatimi aldı.
Güzel izleyin.

.

Son söz:
Konser hakkında haber ararken rast geldiğim röportajında Teoman demiş ki:
"Benim orta vadeli planlarımda İstanbul'da yaşamak yok!"
Ne tesadüf benim de yok.
 
 

 Nil'in Dünyası'nda Bugün:
Ücretsiz Kullan-At Önlük Sorunsalı; İkea

Eğer evlilik bir bilmeceye benzetilecek olsa ben,
"Çarşıdan aldım bir tane eve geldim bin tane"yi aday gösterirdim.
Bu yaratıcı benzetmemin kaynağı ise annelerimizdir!

"Evlilik sürpriz bir kutudur" der ya anneler,
içinden ne çıkacağı belli olmazmış.
Her ne kadar nar giren eve doktor girmez dense de,
evliliğin girdiği bir eve doktor, avukat, polis vs.nin girme ihtimali yüksektir.
Çünkü evlilik sahiden bir kutudur ve içinden çıkacak şeyin
zaman içerisinde hangi meslek grubun varlığına işaret edeceği baştan bilinemez.
Allah düşürmesin.

İçimizi pişiren bir diğer "gerçek" ise şudur:
"Senelerce aynı evde de yaşasan evlendiğinde aldığın adamın,
zaman içinde başka bir adam olarak karşında vücud bulmasının kuvvetle muhtemel" olması.
Yani burada açık ve seçik olarak kastedilen şey
öncesinde sevişmiş olmanın kutuya olumlu bir etkisinin olmayacağı yönündedir ki
umut buna içinden "çüş" der.

Evlilik kutudur,
içinden çıkacak şeyin adamı ters düz etme riski de vardır.
Ama hepsi bu kadar değildir.
Zinhar kutunun son dak'ka golü de mevcuttur
ve belki evliliğin beklenen Godot'yu budur!

Osman Yağmurdereli'nin vefatının ardından Betül Şahin'in kafa karıştıran
ilanı bana bu kutu meselesini hatırlattı.

Bir yakınımızın kocası öldüğünde kutusundan bir evlat daha çıkmıştı ki,
kadın haklı olarak yas tutmayı yarıda kesti.
Bu, o an için verilecek en doğru karardı;
çünkü insan hayal kırıklığına uğramak için de enerjiye ihtiyaç duyar.
Tabii kutunun aileye maddi sonuçları oldu.
Bu şekilde miras iki değil de üç çocuk arasında paylaşıldı.
Bu olay her aklıma geldiğinde soygun sonrası ortakların en aza indirildiği
macera filmlerini hatırlarım.

Bir başka yakınımızın kocası öldüğünde de aslında zengin oldukları ortaya çıktı.
Evet, bildiğin zengin.
Kadın kendisini orta sınıfa mensup bir aile reisinin karısı olduğunu sanarken
mirası açıklandığında o özlü sözü haykırdı: "Vay anasını".
Alışmayan paçada hal hal durmaz hesabı
matematik bilimini yeniden yorumlayarak harcadı parasını,
kimseden akıl almaya tenezzül de etmedi.
O parayla kayıplara karıştı kadın, şu anda ne yaptığı konusunda en ufak bir bilgimiz yok.

Ama gör ki şansı kutuya bırakmayan bir yan apartman komşum var.
Kadın çirkin.
Bunu utanarak yazıyorum.
Prensip olarak "kadın çirkin" yazmaya karşıyım.
Diğer tarftan güneşi doğru açıyla yakalayan her kadının güzel olabileceğine inanırım;
fakat güneş bu kadını açısına almamakta kararlı olmalı ki çirkin
gel gelelim "Önemli olan iç güzelliktir.Cak cak cak..."

Kadının Atom Karınca'ya benzeyen kocası ile dubleks apartman dairelerinde
mutlu bir evliliği  var görünüyordu, adam Opel Vectra marka bir otomobil kullanıyordu.
Bir süre sonra ortak kullanımdaki otoparkı gören balkonlarında gün boyu parka girip çıkan kadınları
süzmeye başladı ki kısa bir süre sonra boşandılar ve Opel Vectra ile ev kadında kaldı.

Kadının yalnızlığı uzun sürmedi; genç, yüzüne bakılabilir bir adamla evlendi.
Bu sefer kutuyu iyice sağlama aldı ve kocasının altına son model bir Mercedes çekti,
Opel'i de kendisi kullanıyor.
Şimdilerde adamın gözü otomobilinden başkasını görmüyor, mutlu bir evlilikleri var. 

Bu da benim kutuyla ilgili hoşuma giden bir evlilik hikayesi;
hayattan beklentiler, durum analizi ve aksiyon yeteneğinin mükemmel harmanı.

Kutuyu sağlama aldığımızı sanabilir, kutudan ne varsa dışarı çıktığına kanaat getirdiğimiz
kavgalar içinde bulabiliriz kendimizi; ama her durumda temennimiz kutunun içinden ne çıkacaksa
tarafların hayatta olmaları yönünde olmalı di'mi, 
mütemadiyen  "Cak, cak, cak..."  
    
    
   

Nil'in Dünyası'nda Bugün:
Parkta Yalnız Bir Adam: Balo Prensi Mi Ki?
   
  

 

Özlendiğimin farkındayım, ama yapacak bir şey yok.
Nil bana eziyet etmekle meşguldü.

3000 km yol yapıp eve döndükten sonra Nil'e bir haller oldu.
Yolda izde iyiydi aslında.
Vardığımız illerde de öyle umduğum kadar saçmalamadı.
Hava değişimlerinden etkilenmedi.
Misal magma tabakasına kurulmuş Samsun'dan,
beş saat sonra Şubat'ı yaşayan Yeşilce'ye vardığımızda bile sesini çıkarmadı.
Yayla görücez, kekikle beslenmiş inek yiyicez diyerek
tangır tungur Canik Dağları'nı aştık (ciddi ciddi bildiğin dağı geçtik),
ona da ses çıkarmadı.
Gel gör ki eve bi'döndük...

Düne kadar gecede 1547 kez kalkıp memeye yapışarak beni bayıltmayı,
gün içinde de toplamda 98 dakika uyuyarak Thriller'e yakışır bir
Duygu Jackson inşaa etmeyi başardı.
O kadar olmasa bile saçları ve kulakları olan pilli bir radyoya döndüğüm kesin.

Bu huysuzluğunun sebebi diş de olabilir pek tabii.
Nil 9 aylık ve 8 tane dişi var.
Toyzzshop'da konuştuğum kadının dediği gibi "Çok kalsiyumu olmalı".
Olabilir.
Yumruğunu boğazına kadar sokmasından anladığım kadarı ile
üst arka dişleri kaşınıyor.
İnternetten baktım, şimdide 13. ayda çıkması gereken dişlere sıra geldi.
Nedir bu acele ben anlamadım.
Sanırım bu bağlılık onun da canını sıkmaya başlamış olmalı ki
mememi kopararak bu duruma kesin bir çözüm getirmeye hazırlanıyor.

Gene de "en kötüsü hangisi?" diye sorsan "sürekli ağlayarak uyanan bir bebek" derim.
Bu alışkın olmadığım bir şey.
Ama durumu fazla da abartmamak lazım,
hayat iyi ve kötü olaylarla örülü vaziyetteyse eğer bu kötü bir olay değil.
Bana güvenin; kötü olayın ne olduğunu çok iyi bilirim.

Dün gecenin ise farkı neydi bilmiyorum.
Saat 9'da yattı ve sabah 09:30'a kadar 2 kere uyandı.
Sanırım işler yoluna girmeye başlıyor yavaş yavaş.

İşte tüm bu koşuşturmanın içindeki iyi olay ise İstanbul'un havası.
Merak etmeyin yaşlılar gibi havalardan bahsetmeye başlamayacağım.
Ama ağustosun başında -gene- şubat olmaya çalışan bir nisan havasının taktir edilmesi gerekiyor.

Bu yolculuk esnasında bir takım aklı başında insanların yazın üç ayını
neden köyde geçirdiklerini anladım.
Annem gitmeden önce telefonla konuştuğumda beni vazgeçirmeye çalıştı önce:
"Burası 'soğuk' " dedi. Şehirler yanıyorken köyün biraz esintili olması normaldi.
Fakat "Soğuk" dediğin ne olabilirdi ki?
Genede eş dosttan bulabildiğim birkaç parça kalın eşyayı çantma attığım gibi yola koyuldum.
Yeşilce'ye vardıktan birkaç dakika sonra
(yarım saat bile değil) dişlerim birbirine çarpmaya başladı.
Öyle bir soğuktan bahsediyorum size.
Diş zıngırtan bir soğuk.
İşte o zaman çantada ne varsa üst üste giymeye başladık.
Eskiler köyü anlatırken der ya "Bir kıyafetimiz vardı, yatardık kalkardık onunla..."
İşte aynen öyle.
Bu zaten köydeyken yapılması en doğru hareket.
Bir kere kendinizi kat kat ördükten sonra akşam olup yatağa girerken çıkarmak,
"Hadi 'picama'mı giyeyim" Hello Kittyliğine yeltenmek mümkün değil.
Saate bakarsın 22:00 olmuşsa cumburlop yatak; üzerinde ne varsa aynen öyle.
Yatakta yatarken sana bakan biri sadece burnunun ucununu görebiliyorsa
bu da en doğru biçimde örtündüğüne işaret eder.
Öyle bir ayazdan bahsediyorum size, temmuzda.

İstanbul'un bir avuntusu havası ise diğer avuntusu Tarkan konseri;
bu akşam, Harbiye Açık Hava'da.
Tüm evlat eziyetlerini ve 13. ay dişlerini unutmak için birebir:
Sen ağlat ben severim seni..

Nil'in Dünyası'nda Bugün:
Poşet Çıt Çıtı

  
İnsan Tarkan'ı bir süre izledikten sonra
"Bi'10 kg versem yakar yıkarım ortalığı" diye düşünüyorsa
(bunun normali bir kadın için 5'tir ;
ama doğum sonrasında otomotikman 10'a çıkar)
ya Tarkan'ın kodlarında bir tuhaflık vardır, ya da kadının kodu yamulmuştur.

Kodu bir kenara koyarsak eğer konser şahaneydi.

Önce yerimizden ve bilet fiyatından bahsetmek istiyorum.
L Blok, L8 sıra, 11-12 numaralı koltuklarda dinleizledik konseri.
L, tam sahneyi ortalayan sıra, kameranın durduğu balkonun bir üstü;
11-12 numaralı koltuklar ise sahneyi karşınıza aldığınızda solda kalıyor.
Sıra olarak L8 balkonun ya da önünüzden geçen insanların sizi rahatsız etmeyeceği kadar yukarıda;
ama Tarkan'ın en azından -şarkı sözüne göre- güldüğünü ya da kızdığını anlamanıza yetecek kadar da yakın.
Çok yakın olsun diyorsanız da soyulmayı göze almanız gerekiyor.
Çünkü bilet fiyatlarında anlamadığım bir tür matriks işliyor.
Bizim sıranın bilet fiyatı 67,50 YTL yani toplam  135 YTL.
işlem sonunda bir şekilde fiyat 153 YTL'ye ulaşmayı başarıyor.
Bunun otoparkı+köfte ekmeği+arada suyu+çıkışta mısırı dediğinizde toplamı 200 YTL tutuyor.
Konserin keyfi en iyi yazın çıkarıldığı için "tamam" diyorsunuz; ama "makul" diyemiyorsunuz.

Belediye yazın, hem de Açıkhava Konserleri'nin başladığı dönemde,
yol çalışmasına giriştiği için konser alanına caddenin paralelindeki
Maçka Parkı'ndan giriş yapabildik. Çok eziyetli değildi;
fakat rahat da olduğunu söyleyemem.
Biletimizi almak için Biletix gişesine giden yolda elimize çeşit çeşit
promosyon poşedi tutuşturuldu; yelpaze, parfüm, duş jeli...
Oturduğumu koltuk da ise bizi bi'rulo tuvalet kağıdı, kadın pedi ve bulaşık makinesi tabledi bekliyordu.
61 yıl sonra yenilendiği iddia edilen Açık Hava'nın yenilenen tek tarafı ses düzeni olmalı.
Çünkü geçen sene gittiğim Cem Yılmaz gösterisinden beri görsel olarak hiçbir şeyin değiştiğini fark edemedim.

Köftelerimizi yedikten sonra yerimize oturduğumuzda bizi tüm konser boyunca
sürecek "ışıklı taç krizi" bekliyordu.
Konser alanında şeytan boynuzu şeklinde ışıklı taçlar satılıyor;
önümüzde oturan anne de 7 yaşlarındaki kızına bu taçlardan almış;
ama bir süre sonra boynuzlardan biri sönmüş.
Bu durum kızın moralinin de sönmesine neden oldu.
Yavrucak 7 yaşında Tarkan konserine gelebildiğine sevineceğine
boynuzlarından biri yanmadığı için kaderine kahretti. Biz buna Çocuk Kalbi diyoruz.
Ara ara hüznünü unutsada tüm konser sönen boynuzuna elektirik akımı sağlamaya,
kırık kabloyu keşfetmeye adadılar ki bu benim de dikkatimi konserden biraz olsun uzaklaştrdı.

Konserden zaman zaman kopmama sebep olan sadece yanmayan boynuz değildi.
Tarkan İngilizce ve alaturka şarkılar söylediğinde ayakkabılığı silmem gerektiğini,
kısa alışveriş listemi, kirli çamaşırları, ikinci bir çocuk yaparsam eğer adını Asman koyacağımı
(Duygu Asman Okutan) filan düşündüm.
Bunun dışında ellerim alkışlamaktan şişti,
sesim de "Tarkan" diye höykürmekten kısılma raddesine geldi, kısılmadı.

Konsere ara verildiğinde etrafa şöyle bir göz gezdirdim.
Bir Mega Star'ın konseri değişik yaş gruplarından ve çeşitli kültür seviyesinden pek çok insanı
kucaklayabiliyor, ya da türlü çeşit insana seslenebiliyorsanız Mega Stra olabilirsiniz de denebilir.
Hangisi hoşunuza giderse artık.
Fakat benim tercihimi soracak olursanız Tarkan'ın, yan koltukta "evden biri"nin yanında oturan
ve "belindeki kemer olayım, saçındaki toka olayım..." dizelerine dansı ile eşlik etmek için
diz üstü eteğini beline çeken bir kadına hitap etmemesi yönünde olurdu.
Boş zamanlarında Sulukule Musiki Cemiyeti'nin çalışmalarına katıldığından şüpheleniyorum ki
"sesi dalgalandırma" denen şeyden sıklıkla yaptı.
Düşünün, Dön Bebeğim'i "Bu akşam tüm meyhanelerini dolaştım İstanbul'un" tadında söyleyen
rakı-balık bir hanfendiydi.
Renkli bir kişilikti ve o istediği kadar eteğini beline çeksin ben "evden biri" ile yer değiştirerek
kendisini "kıskanılacak yatağında seksi" veya "cazibeli üstü dayanılmaz" hissetmesine yardımcı olmadım.

Tüm bu garniler dışında ana yemekte Tarkan'ın kocaman bir egosu vardı.
İltifata dondurmalı brovni gibi karşı koyamıyor ve tok olsa bile yiyor.
O yüzden performansının taçlandığı anlar laf atmaların hemen akabinine denk geldi:
"Aşığım sana... Aşkım... Yerim seni...Tarkan sana bayılıyorum... Ölüyorum..
Sen bir tanesin... Türkiye Seninle Gurur Duyuyor" gibi.
Bir ara kompilimanların arkası kesilir gibi olunca
"Ne o? Taş gibisin mi dediniz?" gibi hatırlatmalarda bulundu ki, bulunsa da, iyi ki bulundu
"Tarkan Sen bizim herşeyimizsin"

Küçük hayal kırıklığımdan bahsetmeden izlenimlerimi noktalamak istemiyorum:
Yakışıklı, sahnesi süper; tes alto filan atıyor, tamam;
güzel giyiniyor, mimikle şarkı söylemek diye bir şey varsa Tarkan bu alanda bir duayen;
ama sorumuz şu: Orada kimse var mı?
Değil.
Konuşamıyor.
Evet o zaman soru doğru.
Yani klasik gitarı ile solo yapan orkestra elemanına "Vay ya! Süpersin!" dediği zaman
ben hayal kırıklığına uğrama hakkımı kullanıyorum.
Tamam 200 YTL harcadım diye kulağıma hayatın gizemini fısıldasın demiyorum ama...
Ya da "İstanbul, burası bir başka".
Peki!
Yahya Kemal olma ama bir cümle ile söyle nedne "bir başka".
Cevabı "Bolu konserinden yeni geldim de ondan " olmasın diye fazla ısrar etmiyeceğim.
DiyarbakırlıDemet krizine benzer bir şeyler yaşasın hiç istemem.
İşte bu da "izleyici beklentisi" meslesine giriyor ki devamı için
"anlatması zordur bunu" deme hakkımı kullanıyorum
 

   
Eve ve İstanbul'a yerleşme çalışmalarımızın %96'sı tamamlanmış durumda.
Şimdi ruhumuzun kirlenmesini beklemekten başka bir işimiz kalmadı.
Küçük kentlerin sıkıntılarını arkamızda bırakıp; büyük kentin stresine geldik ya koşa koşa.

İlk kez İstanbul'u özlemeden döndüm evime.
Döndüğümde ise annemi biraz zayıflamış buldum.
Annem full+full kapasite Ergenekon davasını takipte;
kalan zamanlarında ise teröre lanet ediyor.
Birkaç kilo vermiş bu sayede.
Bence formunu korumanın gizli formülü bu.
Ama fazladan birkaç kilonu varsa size sinirleri alınmış başka yöntemler tavsiye edebilirim.
Misal Aydemori'nin şu yazısı.
Sizi mayokininizle barıştırmayı başarabilen, gaza getirici, özün sözü bir yazı.

Bense forma girmek için Yeniköy yürüyüşlerime kaldığım yerden devam ediyorum.
İşte tam da bu nokta bir itiraf için çok müsait göründü gözüme.

Yeniköy yürüyüşlerimin asıl sebebinin burada bulunan askerlik şubesi olduğundan şüpheleniyorum.

Burada, günün her saati, ailesi ya da arkadaşları tarafından kapısına otomobille bırakılan
dünyanın en iyi niyetli erkeklerine rastlamak mümkün.
Ben, hem titrek parmakları arasında evraklarını düşürmeden tutabilen
hem de gülümseyen erkekleri her seferinde yalnız burada görüyorum.
Kıyafetleri ise anlaşmış gibi hepsinde bir: Kot pantolon ve beyaz tişört.
Saç modelleri değişkenlik gösterse de sakal traşı tamam.
Olası bir "tipin 20 kura askerliğe etkileri" ölçülecek olsa kimse hazırlıksız değil;
İstanbul'u çekmek için biçimsel engellerin birçoğu aşılmış.
(Ahlaki ve etik kaygılara kapılan insan, bir itirafı ancak bu kadar uzatabilir sanırım).
Neyse işte akserlik şubesi kapısında kum torbaları arasında bir er(İnzibat?) her daim nöbet tutuyor.
önünden geçen biz kadınlara öyle bi'itinalı bakıyor ki.
Aslında buradan puset iterek geçen hiçbir kadın
Kadir Çöpdemir'in sabahları köpek gezdiren, çok havalı kız arkadaşının yerini tutmuyordur;
ama olsun.
Sonuçta askerliği yakmadan kadınlara kompiliman yapabilmek;
kurada İstanbul'u çekmek, kalkıp bir de Yeniköy'e düşmek gibi şansa bırakılmış bir iş değil nazarımda.

İşte ben de boş vakitlerimde ev işi yapıp asıl vakitlerde böyle şeylere dikkat ediyorum.

Asıl vakitler!

Eve ve İstanbul'a yerleşme çalışmalarımız aslında %69'u tamamlanmış durumda.
Otel odasının kapısını hızlıca çarpınca...
Peki bu şekilde %3'ün %E olması mümkün mü?...
Mümkün olsa bile bir işe yaramaz.

Nil'in Dünyası'nda Bugün:
Ürkünç Olay

Sağ taraftaki foto için not:
Samsun'da teleferiğe biniyorsunuz, indiğinizde Japonya'da buluyorsunuz kendinizi

Geçen hafta köydeydik.
En son Yeşilce'ye gittiğimde 14 yaşımda filan olmalıyım.
Tipik köyü beğenmeme, Antalya'yı da bir bok sanma yaşı.

Neredeyse 15 yıl sonra açtım köy evinin kapısını;
annemle babam karşıladı bizi.
Planlasan olmayacak bir tesadüf sonucu buldum kendimi Yeşilce'de.
Üşenip gitmeseydim, kim bilir bir daha ne zaman fırsat bulurduk.

İçeri girer girmez tüm odaları dolandım.
10 dak'ka sonra ağzımdan çıkan ilk cümle şu oldu:
Burada müthiş fotoğraflar var.
Eğer makinem Canon SD300 değil de Canon G9 olsaydı yaklaşık 6 ay içersinde
"Köy Evi - Yeşilce" sergimle karşınızdaydım:
Satırlı Mutfak, Yalnız Kırmızı Çiçek fotoğrafları kapanın elinde kalabilirdi.
Merak etmeyin bu fotoğrafları gene de görebileceksiniz; ama önce İstanbul'a dönmem lazım.

Yola çıktığımızda Samsun yanıyordu.
Ordu'dan kasabaya doğru yol aldığımızda hava soğuma başladı.
Saat 15:00'ı geçmişti.
Sis yola çoktan bastırmıştı.
Bir de üzerine yağmur...
Bizim hız 10 km'ye falan düştü.
Arada Turşucular mevkiinde bir mola verdik.
Köfte ekmek yapan bir baraka bulduk.
Köfteleri söyledikten sonra ben "küçük su" ihtiyacı için aranmaya başladım.
Köfteci oğlan (ona mangalcı oğlan da diyebiliriz)
yolun karşısındaki taşlığı işaret ederek "Tuvalet şurda abla" dedi.
Tuvalet????????????????????????????????????
Bir taş duvar diyelim; ama gene de üşenilmemiş üzerine kiremit tozu ile
"Bay" ve "Bayan" yazılmış: Bayan.
İnsanın bol TDK'nın az olduğu bir yer burası.

Beni takip eden meraklı gözler eşliğinde elimde bir rulo tuvalet kağıdı tuvalete vardım.
Yol kısaldıkça keskinleşen koku beklentimi en düşük seviyeye çekti.
Kapıyı araladığımda bir delik beni bekliyordu, bir delik vardı bereket olsun.
Nevar ki delikten bir takım tuhaf sesler geliyordu.
Ses hafızam iyidir, çözmem 1-2 saniyemi adlı.
Delik direkt altımdan geçen dereye bağlanmış.
"Bağlanmış" burda oldukça teknik kaçıyor, ama başka fiil yok.
Çıktığımda gene gözler üzerimdeydi:
"Geliyor" diyen bir bakış varsa, evet, ben o bakışı biliyorum artık.

Vardığımda çantamdan Pürel'i çıkarıp silindim.
Pürel sağ olsun insanın tüm endişelerini bir kalemde silip atıyor.
Ve afiyetle köftemi yedim.

Sıra hesap ödemeye gelince ne oldu dersiniz?

Para yok!
İyi mi?
Kredi kartı kullanmaya alışkın bünyede nakit kavramı zayıflıyor tabii.
Utana sıkıla "yok" dedik; mangalcı oğlan da utana sıkıla "dönerken ödersiniz" dedi.
Ama şıngırdayan bozukluklar ile "kasaba yolunda bir köfteci" birleşince
bi'cesaret geldi üzerimize sorduk: Ne kadar ki borcumuz?
Evet kredi kartı geçmediğini öğrendikten sonra,
İstanbul fiyatları önyargımız nakitsizliğimizle birleşince fiyat sormayı unutmuşuz.
Bunun üzerine namusumuzla "ne kadar?" diye sorduk.
6 YTL imiş.
İkimizi toplayınca o kadar bozuk çıktı da ödedik kurtulduk.
Paran olmadı mı 6 YTL bile tam bir esaret haline gelebiliyor.
Bir tall bardak kahve parası işte.

Son şok da beni arabaya binmeden öncre çarptı.
Kasabaya 80 km kaldığını öğrendik mangalcı oğlandan.
Ben önce inanmadım. Bunun üzerine babamı aradım.
O da oğlanı doğruladı: "Turşuculardan vardır bi'80 km".

40 km hız dahi yapamıyorken 80 km yol, oradan da Yeşilce'ye bi'yol daha.
İşte o zaman klişeler devreye giriyor:
Varacağın yer değil çekeceğin çile, pardon, yol kutsaldır.
Varmaya çalışma yolun tadını çıkart filan.
Çok ortalama laflar ama ne yaparsın.
Bunun üzerine köy hayatı özlemimi nişane gibi göğüsüme işleyip
yola devam ettim. Ettik.

 
22 Temmuz 2008 Salı
13:45

İnsanın memleketi neresidir?
Doğduğu yer midir doyduğu yer midir?
Hijyen sayesinde her yer memlekete dönüşebilir mi?
Bu da ikinci baraj sorunuz.

Bu, bir paragraflık yazı olamayacağı için anlatmak zorundayım.

Şehir şehir gezince insan evini daha az aramaya başlıyor.
Yani sadece Konya'da diyelim, 1 hafta konakladınız;
içinizi dinleyecek "yERimiz mi dar yoksa yenimiz mi dar, ne var?"
şarkısını mırıldanacak daha geniş zamanların sizi bekliyor olması kuvvetle muhtemel.
Bir hafta monotonluktan kaçmak için uzun bir süre.
Ancak bir hafta içinde Ankara, Konya, Samsun'da konakladıysanız ve
Ordu'da da konaklayacaksanız (evet, yarın Orduya gidiyorum, hatta belki sonra Artvin).
Kendiniz dinlemeye, evinizi aramaya vaktiniz olmuyor.
Bir koşturmaca, bir hengame içersinde,
günleriniz Milupa Sütlaç aramakla geçiyor.
Günler çarçabuk geçse bile, bu sefer de zaman iki kat uzayıveriyor.
Nasıl oluyor bu?
Ben ne demek istiyorum şimdi?
Yani yarın evden çıkalı bir hafta olacak olmasına rağmen ben kendimi bir aydır yollarda gibi hissediyorum.
Bir aydır evden uzaktayım sanki.
Bu hisse sebep olacak kadar çok eşya ile dolanıyoruz zaten.
Mama sandalyesi, yatak ve puset bir arabayı doldurmaya yeterken;
buna ek olarak iki bavul, buzluk, torba torba, çanta çanta ve bir de üç kişi.
Yolları gurbetçiler gibi arşınlıyoruz; bir tek turuncu siyah plakamız eksik:

Bu tecrübe ile birlikte artık bir gurbetçi otomobili görürsem
şaşkınlık içersinde bakmicam, bir yakınlık hissedicem belkide.

İşte bu ev aramama yol arşınlama durumunda bile
insan azbuçuk bir ev özlemi çekebilir gene de.
Bir ev konforu yaratmak isteyebilir konakladığı konaklarda.
O zaman devreye, benim için, çamaşır suyu ve tuvalet kağıdı giriyor.
Ne işe yarar bu ikili?
Ben titiz bir çocuktum (bu değişmedi).
Buna rağmen çamaşır suyu eskiden bana göre hafta bir gün yapılan ev temziliğinde kullanılacak
bir temizlik maddesiydi, zaman işte.
İşler değişti; artık gün içinde kadınların elinden çamaşır sulu
hijyenik püskürtme silahları eksik olmuyor.
Şüpheli görünen her yerde tabanca gibi çekiliyor kınından.
İki pıs pıs ve tuvalet kağıdı da devreye girdi mi...
Sizin hijyene bakış açınız kaç derece onu bilemem;
ama insanın içini bir huzur kaplıyor.
Bana güvenin, bu tavsiyemi kulağınıza küpe edin.
Karşınızda sokağa çıkarken çantasına bir kutu buzdolabı poşedi ile
bir rulo tuvalet kağıdı atan bi'kişi duruyor.

Çok yorgunum: Ighh!
yazıya nihayet veriyorum
 

 
16 Temmuz 2008 Çarşamba
23:16

10 Temmuz Perşembe gününden bugüne kadar
şöyle mekik dokumuşuz:

İstanbul-Ankara
Ankara-Konya
Konya-Ankara
Ankara-Samsun

daha sonra bir ihtimal de
Samsun-Ordu
Ordu-Samsun
Ama mutlaka Samsun-Ankara
ve nihayetinde Ankara-İstanbul

8,5 aylık bebekle böyle bir cesaret gösterdik.
Otomobille şehir şehir dolaşmaktayız.

Konya'ya gidiş sebebimiz bir yakının nişanıydı.
Nişandan sonra, ertesi gün, Konya'yı gezdik.
Mevlana'yı ziyaret ettik.
Buraya yerli yabancı bir yığın turist akın ediyor.
İnanılmaz bir kalabalıktan söz ediyorum.

Tabii ülkede esen iktidar rüzgarı burada da
kendisini fazlası ile hissettiriyor.

Emzirdiğim için üzerimde V yakalı bir tişört var.
Tişörtün içinde de V yakanın dekoltesini kapatan bir atlet.
Mevlana'yı gezmek planımız dahilinde olmadığı için
yanımda eşarp felan da yok.
Ama içeri giridğimizde içim rahatlıyor.
Pek çok kadının başı açık.
Mevlana döneminde kullanılan mutfaklardan birini
gezmeye başlıyoruz.
Yanıma başı açık bir kız yanaşıyor, onun yanında da annesi
dönüp ona "Şu hale bak göğüsü bağrı açık" diyor.
Başkasına dedi herhalde diye düşünerek dönüp çevreme bakınıyorum.
Yok!
Bana söylemiş.
Annesi arandığımı görünce "Sus kızım, ayıp, duyar" diyor.
"E duysun diye yüksek sesle söylüyom ki" diye cevap veriyor.

Çıkınca "evden biri"ne diyorum ki böyle şöyle oldu.
"Bi'şi dedin mi?" diye soruyor.
Yok, diyorum.
"Sen Mevlana'ya geldin, içini sevgi ile doldur, geldiğin yerin manasını unutma"
deseydin diyor.
Keşke deseydim diyorum, ama aklıma gelmedi işte.
Eğilip Nil'in pusetinden örtüsünü alıyorum.
Boynuma attığımda tıpkı boksör antrenörü gibiyim.
Yanımdan bir kız geçiyor: Kot pantolonun belinden şort külodu görünüyor.

Sonra Alaeddin Tepesi'ne gidiyoruz.
Konya ova ya, düşmanı gözlemek için bir tepeye ihtiyaç duyuluyor.
Tepe, Alaeddin Keykubat zamanında at arabaları ile getirilen topraklarla oluşturuluyor:
-Tepeye ihtiyacımız var.
-Yapalım o zaman!
Üzerinde çay bahçeleri, havuzlar filan var.
Bir de delisi var tepenin; park eden otomobillere yanaşıp "Bana para ver; ama kağıt para" diyor.
Sürekli bu cümleyi tekrarlıyor.
Beş renkten oluşan dondurma kubumu kaşıklarken cumartesi gününü geçirmek için
çay bahçelerine akın eden şehir halkını gözlüyorum.
Konya beklediğimden iyi bir şehir, Meram sanki Avrupa şehrinden kopup kondurulmuş gibi.
Etli ekmek şahane.

Çocuklu otomobil yolculuğu beklediğimden daha iyi geçti.
Şimdi Samsundayım.
Bir çocuk varken kucağımda, gezdiğim şehirler of puflatacağına beni işimi daha da kolaylaştırıyor.
Çocukla her yer daha ilginç mi geliyor, ne?
Sanki.
 

 
14 Temmuz 2008 Pazartesi
18:15

Sex and the City-3

Sex and the City-1 ve 2

Dört, bilemedin beş kişiden kurulu hoppa kızlar müzik gruplarında
yapımcı şuna dikkat eder: Bir sarışın, bir esmer, bir zenci ve bir de kızıl var mı?
Hepsinden bir tane var mı?
Çünkü 15'likleri elde tutmanın başka yolu yoktur.
Hepsinden bir tane olmalıdır ki ıslalamak şansızlığı ortadan kalksın.
"Proce" kendini idame ettirsin. Herkes birisi ile özdeşleşsin filan.

Sex and the City'de de hoppa kızlar müzik grubu mantığı güdülmüşcesine
bir kıl, bir domestik, bir seksomanyak (80'ler hoş geldin!) ve bir de normal olmak üzere
tam bir özdeş aroma yakalanmış.
Buna rağmen izleyicide Miranda Hobbes'a karşı bir tür özel direnç oluşmuş durumda.

Öyleki Miranda tam bir "ben olsam yapmazdım kadını".
Bu ne demek?
Sevgilinizle Mag Rayn'ın başrolünü oynadığı When a man loves a woman'ı izliyorsunuz diyelim
ya da Kidman'ın oynadığı To Die For'u.
"Bi'Andy Garcia'ya ya da bi'Matt Dillon'a yapılır mıydı tüm bunlar" diyerek diz dövüyorsunuz.
Kadın her çaktığında kendinizi koyuyorsunuz yerine ve o anda "Ben olsam yapmazdım kadını" oluyorsunuz.
Günlük hayatta yaptığınız tüm cazılıkları bir kenara bırakıp, adamın kafasınız göğüsünüze
yasladığınız gibi saç okşamaya başlıyorsunuz.
Biraz iki yüzlüsünüz, ama ne yapalım?
Sizi de seven birileri var.

Miranda'nın izleyiciye kendisini daha iyi bir kadın gibi hissettirmek;
kadir kıymet bilir göstermek gibi bir misyonu var sanırım.
Başka bir ifade ile sevgilisi tarafından reddedilen kadınlara hoş gelebilecek bir tip de diyebiliriz onun için.
Sadece bu tarifte yeterli gelebilir mi?
Nevarki bir bölümde 42 tane erkekle birlikte olduğunu açıkladığı için son karar
onun içine de biraz Samantha kaçtığı yönünde.
Herkesin içinde bir Samantha gizli olmayabilir; ama biraz Miranda kesin var.
Bu ne yaman çelişki!
30+'lık bir hoppa kızlar müzik grubunun farkı da bu galiba:
Bir tek kişi ile özdeştirmek için kendinizi artık çok geç.
Siyah Süt'ü keşfedeli aylar yıllar olmuş. Tek kadın treni kaçmış gitmiş.
Zaman içinize biraz ondan, biraz şundan biraz da vesaire katmış.

Charlotte York ise fazlası ile herkes gibi, sadece biraz daha hassas.
Gene de ne istediğinden emin olması ve bu yolda din değiştirmeye kadar giden radikal kararları
bir çırpıda verebilmesi ile göründüğü kadar demode değil.
Statükocu olmayışı ve kararlılığı ile kesinlikle bu çağa ait özellikler taşıyor.
Bu açıdan bakıldığında sürekli sınırın diğer tarafında dolanan Samantha'ya karşı,
Charlotte daha özgürdür diyebilir miyiz?
Neden olmasın nokta, nokta, nokta.
 

 
09 Temmuz 2008 Çarşamba
01:25

Nil'in Dünyası'ndan: Yan Bastık Hello Kitty ve  Çok Şahane Mobilya Kulpları

"65 Kupon Biriktiren Köşe Yazarı Olacak" başlıklı yazım camiada büyük yankı uyandırdı!!!
Çok kızdılar bana!
Hatta o kadar kızdılar ki  Hıncal Uluç bugün benden bahsetti...


25 Ekim 2006 Çarşamba 09:50
Haberler bitmiyor!

Hıncal Uluç'un köşesinden bugün de devam...

ÇALIŞTIĞI İŞTEN SIKILIP AYRILDIKTAN SONRA
INTERNETTE HAYATINI YAZMAYA BAŞLADI

" Peki ama sen kimsin?
Aslında kim olmak isterdin?
Kendin olabilmek için bu kadar uğraşmışken başkalarını boşver gitsin! "

Bu provokatif cümleler Duygu Yılmaz Okutan'ın (26) "bubenimhayatim.com" adlı sitesine girdiğinizde karşınıza çıkıyor.Nitekim Duygu'nun hayatı yaklaşık üç aydır internette canlı yayında!

Duygu aklına gelen her konuda düşüncelerini yazıyor, vazgeçemediği şeyleri sıralıyor
(makyaj malzemesi, nemlendiricisi ya da eşinin hediye ettiği kolye), o gün ne giysiyse o kıyafetin ya da ayakkabının fotoğrafını koyuyor.

Yetmedi, ilginç deneyler yapıyor. Bir gününü alış veriş merkezinde geçirdikten sonra başına neler geldiğini anlatıyor.Ya da cep telefonsuz geçirilen bir günün neye benzediğini...

Peki Duygu bunları neden yapıyor?
Canı çok mu sıkılıyor yoksa hayatını -en azından bir kısmını- internet aracılığı ile teşhir etmekten mi hoşlanıyor?

Bizzat kendisi anlatıyor:"Aslında çocukluğumdan beri yazı yazıyorum.Hatta köşe yazarı olmayı çok istiyordum!Ama işletme okudum ve okul bitince bir bankanın call center servisinde çalışmaya başladım.Üçbuçuk yıl boyunca o kadar yoğun bir tempoda çalıştım ki, dayanamayıp ayrıldım.Düşünün, günde ortalama 150 kişiyle konuşuyordum.Herhalde bu zamana kadar 70 yaşında birinin hayatı boyunca konuşamayacağı kadar fazla insanla konuşmuşumdur.Neyse, tekrar eve dönünce internete merak saldım ve bu siteyi yapmaya karar verdim.Böylece istediğim gibi yazabilecektim.Ayrıca hayatımı yansıtacak bir site olsun istedim.Tabii benim belirlediğim sınırlar dahilinde."

"Sınırlar" demişken, Duygu Yılmaz'ın hayatını anlattığı sitede yer alan fotoğrafları genelde flu ya da uzaktan çekilmiş.Kendisini o kadar göstermek istemiyor, gizemli takılıyor:

"Ön planda gibi duruyorum, ama bence öyle değil.Mesela giydiğim kıyafetleri mahsus koyuyorum.O bir yem.Ona bakarken yazılarım da okunsun istiyorum.Çünkü ben olsam öyle yapardım."

Bu arada çok yakında -eğer onay alabilirse- Duygu'nun eşini, annesini, babasını, hatta ablasını sitede görebilecek, onların maceralarını takip etme şansına kavuşmuş olacağız.Çünkü Duygu'ya göre aile efradı "Çok komik ve eğlenceli, tıpkı bir sit-com gibi." Gerçi onların ilgisizliğinden biraz dertli: "Annemlere söyledim, hiç ilgilenmediler.Hatta okumadılar.Eşim okuyor, ama fazla ilgili değil.NBA maçları ile ilgilenmek onun için daha keyifli."

Yeni olmasına rağmen ilgi gören sitesine olumlu ya da olumsuz tepki almak ise en hoşuna giden şeylerin başında geliyor: "Çünkü sürekli kafamın içinde konuşuyorum.İçimde fırtınalar kopuyor.Bu site içimi boşaltmamı sağlıyor.Bence herkes sitese kurup kendi hayatını anlatıp rahatlamalı"
   
   
10 Nisan 2005 Vatan Gazetesi Pazar Vatan Eki / Onur Baştürk     
 

www.bubenimhayatim.com 25 Mart 2007 Çarşamba,
saat 15:00'de, S'nek TV'de yayınlanan ZamaZingo isimli programa konuk oldu.

Alanis Morissette hakkında bildiğim tek şey çok cesur bir kadın olduğu.
İç sesini korkusuzca şarkı sözlerine yansıtabiliyor-muş.
Ayrıca That I Would Be Good'u dinledim üç beş kere.
Bir de Sex and the City'de görmüştüm kendisini.
Carrie'yi şişe çevirmece oyununda dudağından öpmüştü.

Ama tüm bu bildiklerim bana yetmedi.
Alanis Hanım cumartesi günü Park Orman'da sahne aldığında,
"evden biri"nin kulağına ilişip sordum:Bu kadının nesi meşhur?
Bu geceyi O ayarladığına göre cevabı biliyor olmalıydı.

Sorumu anladınız ama di'mi?
Hani enseden yakalandığınızı hissettiğini bir an vardır.
Belki de sanatçının görevi budur, ensenden yakalamak.
Alanis Morissette  beni ensemden yakalayamamıştı, o gece de değişen bir şey olmadı.
Gelgelelim Park Orman'da gerçekleşen Masstival benim için hoş seyirliklere sahne oldu.

Alanis Morissette'ten önce sahne alan Kelly Jonestam'ı kulaklarınızı tıkalı izleseniz
yeni bir Ricky Martin doğuyor, diyebilirsiniz.
Bu tipe bu tarz insanın kafası karışıyor.
Asıl kafa karışıklığı sürekli flört halinde olan gençleri gördükçe artıyor
ve gecenin geyiğini ateşleyen soru ufukta görünüyor:

Evlenince öpüşmeye ne oluyor?

Bu sorunun iki karış uzağımızda oturan çiftle sıkı bağlantısı olduğunu;
soruya ilham verdiklerini inkar etmeyeceğim.
Kız oğlanın kucağına oturmuş zıplayarak dans ederken arada da öpüşmekten geri kalmıyordu.
Oğlanı kareden çıkardığınızda kızın şu eğlence boğalarından (mekanik rodeo) birinin üzerine çıktığını
şişme minderin üzerine düşmesinin an meselesi olduğunu sanabilirsiniz.
Bir süre yan gözle izledikten sonra içimden
"Ne büyük bir kararlılıkla dans ediyorsun; dansınla gurur duyuyor olmalısın" demek geldi.
Kıskandığımı mı sandınız?
Hiç bile değil!
Tuttum çenemi.
Zaten onlarda yerlerini beğenmeyip kalktılar.

"Evlenince öpüşmeye ne oluyor?"
Soru buydu.
Soruyu sevdim; çünkü 8 YTL karşılığında plastik bardakta sıcak bira içtiğimi hızla unutmaya ihtiyacım vardı.
Bu kadar pahalı konser biletleri ile aslında Duman'ı da izleyebileceğimi;
ama Nil'i uyuttuğum için onu kaçırdığımızı öğrendim.
Tuvalet sırasında aşağılardan bir yerlerden Şebnem Ferah'ın sesini duyuyordum.
Bunun teyp olduğunu düşünmek istedim; çünkü tam o sırada, sıradayken, Alanis sahneye çıktı.
Neyse işte hepsini boşverdiğimde asıl mevzu ortaya çıkıyor.
Böyle eğlencelerden tam zevk almak için bekar mı olmak lazım,
ön sevişme halindeki çiftlerin kendi mahremiyetine zarar verdiğini düşünen insanlar
festivallerden uzak mı durmalı?
Tüm bunları aramızda münazara ederken O, bir bardak daha sıcak bira almaya gitti.
Kalkarken kafamı okşadı.
Oturacak yer bulmayacağımızdan korktuğumda sırada da
"Sana oturman için bir iki bulut ayarlayabilirim" demişti.
Tam bir roman cümlesi.

Neyse, döndüğünde cevabı bulmuştuk:
Öpüşmek aşkla ilgili, aşk ise seksle.
Seks ise çocuk yapmak için; Türün Devamı İle Yakın İlişkiler.
Tüm taşlar yerine oturdu: Seks yapılabiliten oluştuğunda öpüşmek unutuluyor.
Yani bu patikadan dikkatlice geri gidersen görüyorsun ki seks aşkı öldürüyor.

Özenle yapılmış bu saptama, çadırlarında çılgınca seviştiğini varsaydımız gençleri
pek de bağlamıyordu tabii.